माझी शाळा - पेरूगेट मुलांचे भावे हायस्कूल, (अर्थातच) पुणे ३०.

माझी शाळा - पेरूगेट मुलांचे भावे हायस्कूल, (अर्थातच) पुणे ३०

.

भवताला बरोबर तुमच्यावर लहान वयात परिणाम करणारी दुसरी गोष्ट म्हणजे तुमची शाळा. ती गोष्ट नव्हेच, एक व्यक्तीच असते. दुस-या-तिस-या वर्षी कळायला लागल तेव्हापासून मनावर ठसली ती माझी शाळा - पेरूगेट मुलांचे भावे हायस्कूल, (अर्थातच) पुणे ३०. आम्ही शाळेच्या पश्चिम भिंतीच्या कडील बोळात राहायचो. बरोब्बर बोळाच्या मध्यावर. त्यावेळी त्या बोळाला टिळकवाडी म्हणायचे - बाजूच्या टिळकरस्त्याची एक गल्ली म्हणून.

शाळा दोन सत्रात भरायची - सकाळ व दुपार. सकळी सव्वासात ते साडे अकरा आणि दुपारी बारा ते साडेपाच. दोन्ही सत्रात दोन मधल्या सुट्ट्या, एक छोटी १० मिनिटांची व एक मोठी २० मिनिटांची. ४५ मिनिटांचा एक तास. हे सगळ इतक्या तपशिलात सांगायचे कारण की शाळेची घंटा सुरुवातीला, तास संपताना, सुट्टी होताना, संपताना व्हायची. म्हणजे सकाळी सात वाजल्यापासून ते संध्याकाळी साडेपाच वाजेपर्यंत घंटा वाजत रहायची आणि त्यानुसार आमची दिनचर्या पण.

८ मार्च २०२१ ला शाळेतून ११ वी एस.एस.सी. करून बाहेर पडल्याला बरोबर ५० वर्षे झाली! परीक्षा संपल्याचा तो दिवस अजून आठवतोय. नुकतीच सगळ्यांना मिसरूड फुटलेली, आणि शिंग ही! आता कोण कुठे जाणार आयुष्यामध्ये कुणास ठाऊक! अर्थात काही हुशार निर्धारी विद्यार्थी होतेच की ज्यांनी त्यांनी ठरवल तेच मिळवलं.

आज ५० वर्षांनी मागे वळून पाहताना किती लांब आलो ते बघून छाती दडपून जाते. पण शाळेची ओढ अजून तशीच आहे. कधीही शाळेचे छायाचित्र दिसले की भारावून जायला होत. ५ वी ते ११ वी - आयुष्यातील मोलाची, नकळत झालेल्या जडणघडणीच्या वर्षाचं गारुड मनात घोंघावत, पापण्या जड होतात, डोळे पाणावतात.

आपला गाजलेला खोखो पटू मित्र हेमंत उर्फ बंडू जोगदेव मात्र आपल्या मुलामुलींच्या शाळेशी खोखो प्रशिक्षक म्हणून अजूनही संबंध ठेऊन आहे. बंडू परवा नेमका ८ मार्चच्या सुमारासच शाळेत गेला होता व त्याने खाली दिलेले ३ व्हिडीओ शूट केले आहेत. तुम्ही बघा, जुन्या आठवणी पण ताज्या होतील. धन्यवाद बंडू.